Nastavljamo sa odbrojavanjem do Svetskog prvenstva 2026. godine. Današnji broj je 6, a toliko Mundijala na mestu selektora ima Karlos Alberto Pareira. Malo je trenera u istoriji fudbala koji mogu da se pohvale takvom dugovečnošću, a još manje onih koji su na tom putu vodili čak pet različitih reprezentacija.
Pročitajte koja je simbolika bila u broju 7.
Kada se govori o najvećim selektorima u istoriji Svetskih prvenstava, obično se pominju Vitorio Poco, Helmut Šen ili Mario Zagalo. Ipak, po jednom parametru niko nije uspešniji od Karlosa Pareire.
Brazilac je tokom karijere čak šest puta predvodio nacionalne timove na Mundijalima, a pritom je radio na četiri kontinenta i sa ekipama koje su imale potpuno različite ambicije – od borbe za titulu prvaka sveta do samog plasmana na turnir.
Njegova priča jedinstvena je u istoriji fudbala.
Početak na Bliskom istoku
Prvi Mundijal za Pareiru stigao je 1982. godine.
Tada je kao veoma mlad stručnjak vodio Kuvajt na prvenstvu u Španiji. Bliskoistočni tim je bio potpuni autsajder, ali je sam plasman već predstavljao ogroman uspeh za malu zalivsku državu.
Upravo na tom prvenstvu dogodila se i jedna od najbizarnijih scena u istoriji Mundijala, kada je kuvajtski šeik utrčao na teren tokom utakmice protiv Francuske kako bi protestovao zbog priznatog gola protivnika.
Pareira je tako već na svom prvom Mundijalu postao deo fudbalske istorije.
Povratak sa Ujedinjenim Arapskim Emiratima
Osam godina kasnije vratio se na najveću scenu kao selektor Ujedinjenih Arapskih Emirata.
Mundijal 1990. u Italiji bio je prvi i dugo jedini nastup Emiraćana na Svetskom prvenstvu. Čak i u modernim vremenima u kojima se u samoj državi ulažu basnoslovne sume na razvoj sporta, reprezentacije i dalje važi za jednu od manje uspešnih u ovom delu sveta.
Iako nisu osvojili nijedan bod, Pareira je ponovo pokazao sposobnost da od reprezentacija bez velike tradicije napravi konkurentne timove i odvede ih na svetske smotre najboljih. To ga je preporučilo mnogo jačim selekcijama.
Brazil i ostvarenje sna
Vrhunac karijere stigao je 1994. godine. Pareira je preuzeo Brazil sa jasnim zadatkom – da vrati trofej prvaka sveta nakon 24 godine čekanja.
Brazilci nisu igrali spektakularan fudbal kao neke prethodne generacije, ali su bili izuzetno organizovani. Predvođeni Romarijom i Bebetom stigli su do finala i legendarnog okršaja protiv Italije.
Posle 120 minuta bez golova, prvi put u istoriji šampion sveta odlučen je izvođenjem jedanaesteraca.
Brazil je pobedio, a Pareira je postao svetski prvak. Bilo je to jedno od najlegendarnijih finala u istoriji Mundijala, a pamtimo ga po promašaju Roberta Bađa sa bele tačke.
Novi izazovi i Saudijska Arabija
Nakon uspeha sa Brazilom, Pareira je nastavio da radi širom sveta.
Na Mundijalu 1998. vodio je Saudijsku Arabiju, postavši prvi trener koji je na Svetskim prvenstvima predvodio četiri različite reprezentacije. Od toga tri sa Bliskog Istoka.
Iako Saudijci nisu ostvarili značajniji rezultat, Pareira je dodatno učvrstio reputaciju stručnjaka kojem su se obraćale i velike i male fudbalske sile.
Još jedan pokušaj sa Brazilom
Na Svetsko prvenstvo 2006. godine vratio se kao selektor Brazila.
Tim je bio prepun zvezda poput Ronalda, Ronaldinja, Kake, Adrijana i Roberta Karlosa. Mnogi su ga pre početka turnira smatrali jednim od najjačih sastava u istoriji.
Ipak, očekivana titula nije stigla. Brazil je zaustavljen u četvrtfinalu protiv Francuske Zinedina Zidana, a Pareira je doživeo jedno od najvećih razočaranja karijere. Karioke su, barem na papiru, imale sastav dostojan borbe za trofej, ali su žestoko podbacili, i Pareira je napustio kormilo nacionalnog tima.
Poslednji ples u Južnoj Africi
Šesti i poslednji Mundijal stigao je 2010. godine. Na prvom ikada prvenstvu organizovanom na afričkom kontinentu. Ovoga puta predvodio je Južnoafričku republiku, domaćina šampionata.
Kako Južnoafrikanci nisu prošli grupnu fazu, ostali su upamćeni kao prva reprezentacija domaćin koja nije uspela da se plasira u nokaut rundu. Ipak, pokupili su brojne simpatije ljubitelja fudbala. Svi se i danas, 16 godina kasnije, sećaju zaglušujuće buke vuvuzela i pogotka Sifive Šabalale na otvaranju šampionata protiv Meksika.
Za Pareiru je to bio kraj jedne neverovatne mundijalske odiseje koja je trajala gotovo tri decenije.
Trener za sve kontinente
Ono što Pareirinu karijeru čini posebnom nije samo broj učešća.
Malo je stručnjaka koji su uspešno radili na tri različita kontinenta. Još manje onih koji su uspeli da osvoje Svetsko prvenstvo, a zatim nastave da rade sa reprezentacijama koje su se borile za sam plasman na turnir.
Njegova sposobnost prilagođavanja različitim kulturama, stilovima igre i očekivanjima izdvojila ga je od većine kolega.
Zato njegovo ime zauzima posebno mesto u istoriji Mundijala.
Od 2021. u sportskoj analitici. Iskustvo iz 11 sportova, s naglaskom na fudbal, tenis, odbojku i hokej na travi. Od malena veliki ljubitelj fudbala, posebno engleskog i švedskog. Govori četiri jezika.
